Επιμέλεια
Επιστημονική ομάδα κόμβου

Τέλος επιτηδεύματος για τα ακίνητα που μισθώνονται για βραχυχρόνια μίσθωση
Με τον νόμο 5222/2025 και συγκεκριμένα με τα άρθρο 255 αυτού, ορίζεται η εφαρμογή τέλους επιτηδεύματος για τα ακίνητα που μισθώνονται (στο πλαίσιο επιχειρηματικής δραστηριότητας) για βραχυχρόνια μίσθωση.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την Ε.2024/2024 έχουν γίνει δεκτά εκτός των άλλων και τα ακόλουθα:
Τα «Ακίνητα» που μισθώνονται ή υπεκμισθώνονται με βάση τις διατάξεις του άρθρου 111 του ν. 4446/2016 από νομικά πρόσωπα ή νομικές οντότητες, χωρίς την παροχή άλλων υπηρεσιών, πλην της παροχής κλινοσκεπασμάτων, λογίζονται ως επαγγελματικές εγκαταστάσεις (έδρα και υποκαταστήματα) των ως άνω προσώπων και εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 31 του ν. 3986/2011 (Α’152), περί επιβολής τέλους επιτηδεύματος. Το ίδιο εφαρμόζεται ανάλογα και για τα φυσικά πρόσωπα, τα οποία μισθώνουν ή υπεκμισθώνουν τρία (3) ή περισσότερα ακίνητα και αποκτούν εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα βάσει των διατάξεων της παρ. 1 του άρθρου 39Α του ΚΦΕ. Ως προς την επιβολή του τέλους επιτηδεύματος για τα δωμάτια που βρίσκονται εντός του ίδιου διαμερίσματος ή εντός μονοκατοικίας, καθώς και για τα διαμερίσματα που βρίσκονται εντός του ίδιου κτιριακού χώρου, εφαρμόζονται όσα έχουν γίνει δεκτά με την παρ. 1 της ΠΟΛ.1156/2017 εγκυκλίου, δηλαδή επιβάλλεται μία φορά τέλος επιτηδεύματος, ανεξάρτητα αν αυτά λειτουργούν ως έδρα ή ως υποκαταστήματα. Σε περίπτωση που η δραστηριότητα της εν λόγω επιχείρησης επεκτείνεται και σε άλλους κτιριακούς χώρους, θα επιβληθεί ξεχωριστό τέλος επιτηδεύματος για το κάθε επιπλέον κτίριο στο οποίο στεγάζονται οι εγκαταστάσεις της.

Αιτιολογική έκθεση άρθρου 249

Αποσαφηνίζεται το ζήτημα του χαρακτηρισμού των ακινήτων που μισθώνονται ή υπεκμισθώνονται για βραχυχρόνια μίσθωση ως υποκαταστημάτων για την
εφαρμογή του άρθρου 31 του ν. 3986/2011 (Α΄ 152), προς τον σκοπό της εμπέδωσης ασφάλειας δικαίου και φορολογικής εμπιστοσύνης.
Η διάταξη όπως ψηφίστηκε:

Άρθρο 249
Τέλος επιτηδεύματος – Τροποποίηση παρ. 1 άρθρου 31 ν. 3986/2011
Στην παρ. 1 του άρθρου 31 του ν. 3986/2011 (Α’ 152), περί επιβολής τέλους επιτηδεύματος, το δεύτερο εδάφιο αντικαθίσταται και η παρ. 1 διαμορφώνεται ως εξής:

«1. Τα νομικά πρόσωπα και οι νομικές οντότητες υποχρεούνται σε καταβολή ετήσιου τέλους επιτηδεύματος ως εξής:

α) νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες, κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που έχουν την έδρα τους σε τουριστικούς τόπους και σε πόλεις ή χωριά με πληθυσμό έως διακόσιες χιλιάδες (200.000) κατοίκους, σε οκτακόσια (800) ευρώ ετησίως,

β) αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες της περ. ε) του άρθρου 45 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (Κ.Φ.Ε., ν. 4172/2013, Α’ 167) που έχουν την έδρα τους σε τουριστικούς τόπους και σε πόλεις ή χωριά με πληθυσμό έως διακόσιες χιλιάδες (200.000) κατοίκους, σε τετρακόσια (400) ευρώ ετησίως,

γ) νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες, κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που έχουν την έδρα τους σε πόλεις με πληθυσμό πάνω από διακόσιες χιλιάδες (200.000) κατοίκους, σε χίλια (1.000) ευρώ ετησίως,

δ) αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες της περ. ε) του άρθρου 45 του Κ.Φ.Ε. που έχουν την έδρα τους σε πόλεις με πληθυσμό πάνω από διακόσιες χιλιάδες (200.000) κατοίκους, σε πεντακόσια (500) ευρώ ετησίως,

ε) για κάθε υποκατάστημα που συνιστάται από νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα των περ. α) και γ) σε εξακόσια (600) ευρώ ετησίως και για κάθε υποκατάστημα που συστήνεται από αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία των περ. β) και δ), σε τριακόσια (300) ευρώ ετησίως.

Ως υποκατάστημα στην ημεδαπή, για την εφαρμογή του παρόντος, εκτός της έδρας της επιχείρησης, νοείται κάθε:

α) επαγγελματική εγκατάσταση του νομικού προσώπου ή της νομικής οντότητας, στην οποία ενεργείται παραγωγική ή συναλλακτική δραστηριότητα,

β) ακίνητο, που μισθώνεται ή υπεκμισθώνεται για βραχυχρόνια μίσθωση, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 111 του ν. 4446/2016 (Α’240).

Δεν λογίζονται ως υποκαταστήματα, για την επιβολή του τέλους επιτηδεύματος, οι προσωρινοί εκθεσιακοί χώροι και οι πρόσκαιρες επαγγελματικές εγκαταστάσεις, που λειτουργούν για χρονικό διάστημα μέχρι τριάντα (30) ημέρες, οι επαγγελματικές εγκαταστάσεις που στεγάζονται σε διαφορετικούς ορόφους, συνεχόμενους ή μη, του ίδιου κτιριακού συγκροτήματος, οι εγκαταστάσεις τουριστικών καταλυμάτων εντός παραδοσιακών κτισμάτων, σύμφωνα με το π.δ. 33/1979 (Α’ 10), που λειτουργούν σε ξεχωριστά κτίρια, αλλά με ενιαία άδεια λειτουργίας, η οποία εντάσσεται ως ενιαία εγκατάσταση στην ίδια τουριστική μονάδα, καθώς και οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις της περ. δ) της παρ. 1 του άρθρου 2 του ν. 3874/2010 (Α’151).»

Ισχύς:  Η παρ. 1 του άρθρου 249, περί του τέλους επιτηδεύματος, ισχύει από το φορολογικό έτος 2024 και εφεξής

Σημείωση κόμβου: Το Σ.τ.Ε. με την απόφασή του υπ΄ αριθμ. 601/2025 έκρινε (σχετικά με την εγκύκλιο Ε. 2024/2024) πως, «Επειδή, η, προσβαλλόμενη πράξη, η οποία ως προς τα οριζόμενα στην παρ. 15 αυτής έχει, σύμφωνα με τη γνώμη που επικράτησε, κανονιστικό χαρακτήρα, δεν έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αλλά έχει αναρτηθεί μόνο στο διαδίκτυο [στον ιστότοπο «ΔΙΑΥΓΕΙΑ» με αριθμό διαδικτυακής ανάρτησης (ΑΔΑ) 65ΣΨ46ΜΠ3Ζ-Μ39], περαιτέρω δε, κατά τα εκτεθέντα στη σκέψη 18, έχει ήδη τύχει εφαρμογής. Επομένως, σύμφωνα με τη ίδια γνώμη, η προσβαλλόμενη είναι μη νόμιμη, ανυπόστατη και ακυρωτέα για λόγους ασφάλειας δικαίου, όπως βασίμως προβάλλεται.

Η υπόθεση παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας για οριστική κρίση».

Πλέον, μετά την ψήφιση του νόμου και τη δημοσίευσή του Φ.Ε.Κ., με τη διάταξη να ισχύει από 1.1.2024, φρονούμε πως, επειδή ο νομοθέτης ορίζει ρητά πως θεωρούνται ως υποκαταστήματα και τα ακίνητα, που μισθώνονται ή υπεκμισθώνονται για βραχυχρόνια μίσθωση (στο πλαίσιο επιχειρηματικής δραστηριότητας), όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 111 του ν. 4446/2016 (Α΄ 240), δεν θα επηρεαστεί η διάταξη αυτή από την απόφαση της Ολομέλειας του Σ.τ.Ε., αφού όπως είδαμε, η απόφαση 601/2025 απεφάνθη πως η Ε. 2024/2024 δεν έχει ισχύ επειδή δεν έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αλλά έχει αναρτηθεί μόνο στο διαδίκτυο [στον ιστότοπο «ΔΙΑΥΓΕΙΑ» με αριθμό διαδικτυακής ανάρτησης (ΑΔΑ) 65ΣΨ46ΜΠ3Ζ-Μ39]. Άρα, θεωρούμε πως η πολιτεία, βλέποντας την έκβαση που είχε η υπόθεση στο Σ.τ.Ε., έσπευσε να νομοθετήσει διάταξη και μάλιστα με αναδρομική ισχύ, ώστε να μην απολέσει έσοδα (πρακτική που έχει εφαρμοστεί πολλές φορές και στο παρελθόν με την οποία ωστόσο διαφωνούμε).

Πηγή: www.taxheaven.gr